ROEIVERENIGING WEESP

Ons bereikte het droevige bericht dat Hans Witkamp, één van de mede-oprichters van onze vereniging op 88- jarige leeftijd is overleden. Hans is van 10 mei 1978 tot 1 januari 1988 lid gebleven en betrokken geweest bij zowel de opstartfase als de eerste jaren van de club, waarna hij eind 1987 afscheid nam en nog enige tijd betrokken bleef als donateur.

In het lustrumnummer ter gelegenheid van ons tienjarig bestaan deed hij uitgebreid verslag van hoe het "allemaal zo gekomen is", genaamd 

De geboorte van de vereniging

Alweer 10 jaar geleden - eigenlijk meer dan 10 jaar – want het echte begin was een advertentie van Carlo Bogerd in “De Nieuwe Weesper”. In een nogal onverantwoordelijke bui had hij samen met Ruurd Wartena beslist dat er maar eens een roeivereniging in Weesp moest komen. Water was er genoeg en mooi water.

Een hoop mensen die er op de eerste avond bij kwamen, verdwenen weer snel, maar toch zijn er nog een behoorlijk aantal in onze gelederen. Uiteraard Lia en Carlo Bogerd, Anja de Vries, Dirk Wagenaar, die eigenlijk nergens tijd voor had, maar er voor de gezelligheid bij zat. Hoe zou het eigenlijk geweest zijn als hij wel tijd gehad had, waarschijnlijk was dan het hele gebouw gesloopt en weer van de grond af aan opgebouwd.

Maar zover was het allemaal nog niet. Er was geen gebouw, geen vereniging of boten, alleen een idee.

Het voormalig zwembad stond leeg en de Gemeente Weesp zocht naar een bestemming. Daarom dachten we, de gemeente zoekt een bestemming, wij een gebouw dus dat zit goed. Zo eenvoudig bleek het echter niet te liggen, er waren tal van bezwaren, en ondanks alle ondersteuning die we van de afdeling sportzaken met de heren Eggink en Gijben ook kregen, het bleef moeilijk.

Een van de bezwaren was, dat de gemeente geen gebouw aan personen kon verhuren. Daarom trokken Lia en ondergetekende op een goede dag naar de notaris en de oprichting was een feit, al was er dan geen champagne of een emmer Vechtwater.

Eén van onze oud-leden, Eric Endert, met kontakten in de Amsterdamse roeiwereld, wist iets te ritselen, zodat wij twee afgeschreven Maasvieren konden afhalen. Ondergetekende had een trekhaak achter zijn auto en Dop Logger een trailer. Helaas pasten auto en trailer elektrisch niet zo goed bij elkaar en toen ik, als amateurtechneut er iets aan probeerde te doen, ging het fout. Maar goed, Carlo, Lia (voor de spierkracht) en ikzelf trokken naar Amsterdam en kwamen met de eerste boten van onze vereniging naar huis.

Nu de sleutel van het gebouw nog, want ondanks een wat vage toezegging dat wij de boten voorlopig in het zwembad mochten stallen, hadden wij geen sleutel. Geen nood, deze opgehaald bij de brandweer die een kopie had. Voor zover ik weet, hebben wij hem nooit weer afgegeven.

Het begon er allemaal een beetje op te lijken. Een gebouw waar de boten weliswaar nog niet in konden maar toch: vereniging – gebouw – boten.

Alles werd weliswaar uit de losse hand geregeld, maar met de inventieve leden die we hadden kwamen er heel snel een deur – stellingen – een vlot. Men werd zelfs zó dol op het bouwen van vlotten dat ik me wel eens heb afgevraagd, waarom een “roeivereniging”.

Er kwamen meer boten, gekocht, geleend, etc. Gedurende een tocht met een trailer van de roeivereniging uit Leerdam kwamen de skiff “De Edelachtbare”, een gladde 2 en een boord 4. Ook werden de skiff en de wherry van Chiel Tange toen opgehaald. Of Chiel er al helemaal aan toe was, weet ik niet, maar Carlo bezit behoorlijk wat overredingskracht, dus hij maakte weinig kans.

Bij de allereerste Sluis- en Bruggenfeesten kwamen er een aantal markante leden bij, waaronder bijvoorbeeld de Bonninga’s. Net als Dirk waren ze eigenlijk wat anders van plan – iets met een caravan geloof ik, maar of dat ooit wat geworden is, betwijfel ik gezien de hoeveelheid tijd die er in de vereniging gestoken werd.

Nu er boten, leden, gebouw en een vereniging waren, moesten er natuurlijk ook tochten gemaakt worden. De eerste tocht ging – nee maar – tot iets voorbij het Hilversums kanaal. De zeilboot van Carel van der Loo fungeerde daarbij als begeleidingsschip. Tweemaal zijn we in die eerste tijd naar Naarden geroeid, waarbij de tweede keer ook een barbecue op het programma stond. De boord 4 werd geroeid door een aantal jonge mannen, die nu tot de prominenten van onze vereniging behoren. Bij het passeren van een zeer nauwe doorgang, zag ik Martin van Vught, ons jongste lid die stuurde, roeien met zijn boterhamdoosje en deksel, terwijl de heren roeiers lui onderuitgezakt op hun achterste zaten. Later op de dag sloeg het noodlot toe en sloegen de heren om – ook prominenten moeten het vak leren. De geplande barbecue werd door een nogal opdringerig paard in de war gestuurd. Klaas de Jonge, stammend uit Drenthe, wist exact wat te doen. Neus dichtknijpen (van het paard). Aangezien het echter een paard uit het Westen betrof, was het niet met deze, echt agrarische ingreep op de hoogte, zodat het geheel iets uit de hand liep. Dit gaf echter niet want we werden toch door de eigenaar weggestuurd. Voor zover ik weet, was dit de eerste tocht waaraan Anne Wagenaar deelnam.

Met Anne deed de professionele aanpak zijn intrede. Tot dan werd alles uit de losse hand georganiseerd. De vereniging had op dat moment echter een punt bereikt waarop dit niet meer mogelijk was. Er moesten toch echt regels komen. Anne heeft zich met veel energie op deze en vele andere taken geworpen en de vereniging verder gebracht dan wat zij nu is.

Tot zover dit caleidoscopische en zeker niet volledige verslag van de geboorte van onze vereniging.

Hans Witkamp