ROEIVERENIGING WEESP

Skiff start-up 2026

Op woensdag 29 april stond de skiff start-up op de planning. Het waaide die dag stevig en ook 's avonds was er nog flink wat wind. Ik had dus maar een tas met droge kleren mee en een handdoek want het was alweer meer dan 8 jaar geleden dat ik voor het laatst in een skiff geroeid had. Op het vlot stond slechts een andere kandidaat voor de start-up en toen Bas voorstelde om, vanwege de harde wind, er een C1 start-up van te maken waren mijn mede-start upper en ik stiekem wel opgelucht. Het voelde algauw weer vertrouwd in een C1 en we konden die avond nog een lekker stuk roeien ondanks de wind.

Twee weken later, op 13 mei, met wederom herfstachtig weer, moest ik er dan toch echt aan geloven. Ik deed dit toch vrijwillig? Waarom wilde ik dit ook alweer? Met trillende beentjes stapte ik in. Dit keer waren we met z'n zessen. Iedereen roeide soepel weg, alsof ze gisteren nog geskift hadden. Bas pakte de 'no panic' zodat we (wederom) een lekker stuk konden gaan roeien maar ik voelde steeds meer panic... Ik probeerde me niet te laten kennen en hoopte dat de paniek zou zakken als ik weer wat meer gewend was aan het gewiebel. De eerste bocht voorbij, zouden we al teruggaan? Ik kon de rest bijna niet meer zien. Doorroeien dus. De tweede bocht, de derde bocht, de paniek zakt niet. Een mede start-upper komt even pols hoogte nemen. Dat is fijn want dan kan ik laten weten dat ik terugga, want dat is het enige waar ik nog aan kan denken: IK WIL NIET MEER. Zodra ik ben omgedraaid voel ik de paniek wat zakken. Goede beslissing. Bij elke bocht hoop ik de vereniging weer te zien, wat duurt het lang. Maar dan ben ik er en word ik vrolijk opgevangen op het vlot door behulpzame leden en ben ik toch blij dat ik ben gegaan. Ik wacht alleen wel nog even op wat mooier weer voordat ik weer in een skiff ga...

 Hartelijke groet,

Jenneke